Neuništiv pobednik, Dušan Duda Ivković

Jedan od najuspešnijih evropskih trenera svih vremena i najuspešniji selektor košarkaške reprezentacije Jugoslavije na Evropskim prvenstvima.

Dušan Ivković je rođen 29. oktobra 1943. u Beogradu. Zavoleo je košarku uz starijeg brata Slobodana Pivu Ivkovića, osnivača Udruženja košarkaških trenera Srbije, u vreme dok se ona još igrala na šljaci. Po uzoru na svog starijeg brata, prvo je igrao košarku (1958-68), a zatim otpočeo svoje prve trenerske korake u Radničkom (1968-78). Radnički je tada bio četvrti klub u Beogradu (posle OKK Beograda, Crvene zvezde i Partizana). Godine 1971 preuzima juniorski tim Radničkog, nakon odsluženog vojnog roka. Već u trećoj sezoni, 1973/74, sa juniorima osvaja svoju prvu titulu – titulu juniorskog prvaka Jugoslavije.

Zahvaljujući uspehu u Radničkom, postaje pomoćnik tadašnjem  selektoru Luki Stančiću na Evropskom juniorskom prvenstvu u Santijago de Komposteli, 1976. Reprezentacija Jugoslavije osvojila je, mimo očekivanja, zlatnu medalju, savladavši u finalu Sovjetski Savez (92:83).

Foto: Arhiva KK Partizan

Nakon tog šampionata, počinje  svoju profesionalnu karijeru u Partizanu. U to vreme, Jugoslavija je izrastala u svetsku silu u košarci. U prvoj sezoni (1977/78) bio je pomoćnik Ranka Žeravice, od koga je preuzeo prvi tim i odmah doneo tom klubu najuspešniju sezonu (1978/79) do tada: osvojio je oba trofeja u Jugoslaviji- prvenstvo i Kup, kao i evropski Kup „Radivoja Koraća“. U Partizanu je proveo dve sezone (1978-80) na mestu šefa stručnog štaba.

Od 1976. do 1980. bio je selektor u mlađim selekcijama Jugoslavije. Na evropskim prvenstvima je osvojio tri medalje: srebro za kadete (1977) i juniore (1980) i bronzu za juniore (1978). Sa seniorima je bio šampion Balkana 1980.

Od 1980. godine Grčka je, pored Jugoslavije i Srbije, bila njegova glavna adresa. Tada je potpisao za Aris iz Soluna (1980-82), da bi se vratio u svoj Radnički (1982-84) i preuzeo univerzitetsku reprezentaciju Jugoslavije s kojom je na Univerzijadi u Edmontonu 1983. osvojio srebrnu medalju.

Posle Radničkog, Ivković je radio u Šibenki (1984-87) iz koje je prešao u Vojvodinu (1987-90). U Novom Sadu je proveo poslednje tri sezone u svojoj zemlji. Kao pomoćnik selektora Jugoslavije Krešimira Ćosića, osvojio je bronzanu medalju na Svetskom prvenstvu u Španiji 1986.

Foto: Reprezentacija Jugoslavije, 1991. u Rimu.

Ivković je vodio poslednju generaciju SFRJ koju su neki nazivali „Belim timom snova“: Dražen Petrović, Aleksandar Đorđević, Predrag Danilović, Toni Kukoč, Žarko Paspalj, Dino Rađa, Vlade Divac… Posle srebrne medalje na Olimpijskim igrama u Seulu 1988, osvojena su tri zlata u nizu: dva na evropskim prvenstvima (Zagreb 1989, Rim 1991) i jedno na Svetskom šampionatu u Buenos Ajresu 1990. Na ta tri prvenstva reprezentacija je odigrala 19 utakmica i dobila svih 19!

Posle Univerzijade u Zagrebu, Ivković je leta 1990. još dva puta savladao Majka Križevskog: u finalu Igara dobre volje u Sijetlu (85:79) i polufinalu Svetskog prvenstva (99:91).

Od raspada Jugoslavije, 1991. godine, radio je samo u grčkim i ruskim klubovima. Prvo se vratio u Solun, gde je preuzeo PAOK (1991-93) kome je doneo najbolje rezultate u klupskoj istoriji: šampion Grčke (1992) i treći u Evropi na završnom turniru Evrolige u Atini (1993). Zatim je otišao u Atinu, u Panionios (1994-96). Tih godina je i dalje bio selektor SR Jugoslavije, iako reprezentacija nije mogla da se takmiči zbog sankcija Saveta bezbednosti UN (1992-95).

Foto: Duda Ivković, selektor SR Jugoslavije

Politička odluka da se SR Jugoslaviji zabrani da učestvuje na Olimpijskim igrama u Barseloni 1992, bio je najbolniji trenutak u njegovoj karijeri. Odmah po povratku na međunarodnu scenu, SR Jugoslavija je osvojila zlato, na Evropskom prvenstvu u Atini 1995, posle pobede protiv Litvanije (96:90). Posle tog takmičenja, Ivković je svojom voljom prepustio klupu pomoćniku Željku Obradoviću uz koga je ostao kao savetnik i učestvovao u osvajanju srebrne medalje na Olimpijskim igrama u Atlanti 1996. i dve zlatne, na Evrobasketu u Barseloni 1997. i Svetskom šampionatu u Atini 1998.

Politička odluka da se SR Jugoslaviji zabrani da učestvuje na Olimpijskim igrama u Barseloni 1992, bio je najbolniji trenutak u njegovoj karijeri. Odmah po povratku na međunarodnu scenu, SR Jugoslavija je osvojila zlato, na Evropskom prvenstvu u Atini 1995, posle pobede protiv Litvanije (96:90). Posle tog takmičenja, Ivković je svojom voljom prepustio klupu pomoćniku Željku Obradoviću uz koga je ostao kao savetnik i učestvovao u osvajanju srebrne medalje na Olimpijskim igrama u Atlanti 1996. i dve zlatne, na Evrobasketu u Barseloni 1997. i Svetskom šampionatu u Atini 1998.

Foto: Jugoslavija prvak sveta, Atina 1998

U sezoni 1996/97. osvojio je svoju drugu „tripl krunu“ u klupskoj karijeri. Posle Partizana, ponovio je to sa Olimpijakosom koji je pored prvenstva i kupa Grčke podigao i trofej Evrolige. Posle odlaska sa klupe pirejskih crveno-belih, ostao je u Atini. Vodio je AEK (1999-01) s kojim je osvojio Kup Saporte (2000).

Leta 2002. godine došao je u moskovski CSKA, klub velike tradicije, koji je u to vreme bio daleko od stare slave. Krenuo je od nule, preuzevši u isto vreme i trenerski posao i organizaciju kluba. U naredne tri godine ekipa je stizala do fajnal-fora Evrolige, osvojila sva tri prvenstva Rusije i jedan domaći kup. Odatle je prešao u drugi najveći moskovski klub, Dinamo (2005-07), s kojim je osvojio ULEB Kup (2006).

Na molbu ljudi iz Košarkaškog saveza Srbije, pre svega počasnog generalnog sekretara FIBA Bore Stankovića, preuzeo je reprezentaciju 2008. za period od naredne četiri godine. Na Evropskom prvenstvu 2009. u Poljskoj, reprezentacije Srbije je pod Ivkovićevim vođstvom, osvojila srebrnu medalju, a na Svetskom prvenstvu 2010. je zauzela četvrto mesto.

Foto: Pred osvajanje trofeja Evrolige sa Olimpijakosom, Instanbul 2012.

Dok je vodio reprezentaciju Srbije (2008-13), Ivković se vratio na klupu Olimpijakosa (2010-12), s kojim je napravio najveći podvig u istoriji finala Evrolige. Klub iz Pireja je u meču za titulu, u Istanbulu 2012. godine, gubio sa 19 poena razlike od CSKA, 11 minuta pre kraja, ali je uspeo da pobedi sa 62:61. Te godine, ekipa je osvojila i domaće prvenstvo.

Dušan Ivković je karijeru završio u Anadolu Efesu iz Istanbula (2014-16), sa kojim je bio najbolji u dva takmičenja 2015. godine – Kupu Turske i Super kupu Turske.

Neuništivi pobednik je odavno sebi obezbedio mesto među besmrtnicima zbog svega što je učinio u karijeri dugoj više od četiri decenije. Naime, na svečanosti u Mijeu, nadomak Ženeve, primljen je 2017. u Kuću slavnih FIBA – svojevrsnu košarkašku akademiju nauka čiji su članovi ljudi koji su najviše zaslužni za ovaj sport.

Evropska takmičenja
1979 – Osvajač Kupa Radivoja Koraća sa Partizanom
1997 – Prvak Evrolige sa Olimpijakosom.
2000 – Osvajač Kupa Rajmunda Saporte sa AEK-om
2006 – Osvajač ULEB kupa sa Dinamom Moskva
2012 – Prvak Evrolige sa Olimpijakosom.

Nacionalna prvenstva
1979 – Prvak Jugoslavije sa Partizanom
1992 – Prvak Grčke sa PAOK-om
1997 – Prvak Grčke sa Olimpijakosom
2003 – Prvak Rusije sa CSKA Moskva
2004 – Prvak Rusije sa CSKA Moskva
2005 – Prvak Rusije sa CSKA Moskva
2012 – Prvak Grčke sa Olimpijakosom

Nacionalni kupovi
1979 – Osvajač Kupa Jugoslavije sa Partizanom
1997 – Osvajač Kupa Grčke sa Olimpijakosom
2000 – Osvajač Kupa Grčke sa AEK-om
2001 – Osvajač Kupa Grčke sa AEK-om
2005 – Osvajač Kupa Rusije sa CSKA Moskva
2015 – Osvajač Kupa Turske sa Anadolu Efesom
2015 – Osvajač Superkupa Turske sa Anadolu Efesom

Lična priznanja
-Trener godine u Rusiji (2004)
-Trener godine u Grčkoj (2012)
-Trener godine u Evroligi (2012)
-Izbor u „50 najzaslužnijih ličnosti Evrolige“ (2008)
-„Legenda Evrolige“ (2017)
-Član „Kuće slavnih“ FIBA (2017)
-Predsednik Svetske asocijacije košarkaških trenera
-Oktobarska nagrada SFR Jugoslavije
-Majska nagrada Republike Srbije
-Nacionalno sportsko priznanje Republike Srbije
-Orden Nemanje drugog reda Republike Srbije
-Počasni građanin Pireja
-Nagrada za životno delo Udruženja košarkaških trenera Srbije (UKTS)
-Zlatna značka Košarkaškog saveza Srbije (KSS)
-Nagrada za životno delo SD Radnički, povodom 100. rođendana SD Radnički

Read Previous

Komemoracija_Dušan Duda Ivković

Read Next

Knjiga žalosti